دستیار‌ها، کوپایلت‌ها و گردش‌های کاری خودکاری که کاربران شما واقعاً با آن‌ها سروکار دارند — درست مثل هر محصول دیگری نسخه‌بندی و مستقر می‌شوند.

کنترل دسترسی، ثبت پرامپت‌ها و پاسخ‌ها، رجیستری مدل و دروازه‌های تأیید. چه کسی چه چیزی پرسیده، کدام مدل پاسخ داده و بر پایه کدام داده.

رانتایم‌های استنتاج و پایپلاین‌های آموزش که یک مدل پایه را به مدلی تبدیل می‌کنند که حوزه کاری شما را می‌شناسد — و بازتولیدپذیر می‌مانند، نه اینکه یک‌بار دستی تنظیم و بعد فراموش شوند.

دریافت داده، تولید امبدینگ، ذخیره‌سازی برداری و بازیابی روی مجموعه اسناد خودتان، با همان قواعد دسترسی که سامانه‌های مبدأ شما از قبل اعمال می‌کنند.

شتاب‌دهنده‌ها، شبکه و زمان‌بندی که تصمیم می‌گیرد این منابع به چه کسی برسند — همان لایه‌ای که تعیین می‌کند بقیه استک از نظر هزینه به‌صرفه است یا نه.